Levensles 1: zorg ervoor dat je altijd, maar dan ook altijd een spiegeltje bij de hand hebt. Thuiskomen en zien dat je een grote fluogroene vlek op je voorhoofd hebt staan, is niet grappig.

Levensles 2: al fietsend naar muziek luisteren is geen goed idee. Zeker niet als de fiets slechte remmen blijkt te hebben

Levensles 3: Salami combineren met choco is uit den boze

Levensles 4: van de trapleuning glijden is x96 als je valt- even pijnlijk voor je ego als voor je zitvlak

Levensles 5: draag geen marilynmonroe-lookalike-jurkjes als er  windkracht 10 is en je een onderbroek aanhebt met roze olifantjes

Ik heb de opmerkelijke gave om kledingstukken te verliezen. En ik ben ook enorm goed met inpakken. Ik heb altijd alles mee behalve het meest noodzakelijke. Toen ik met school op tweedaagse naar London ging, durfde ik al eens een jas te vergeten. Lekker warm op het dek van die boot (hum). Of ik ga op citytrip naar rome en ik heb mijn fototoestel niet mee. Of ik blijf ergens slapen en ik vergeet mijn pyjama. Wat ook steevast gebeurt is dat ik zonder gsm de deur uit ga en mijn bril blijft ook vaker thuis liggen dan nodig.

Ik ben blijkbaar ook goed in het afwijken van mijn onderwerp. Ik had het over mijn gave. Waar uiteindelijk helemaal niks over te vertellen valt. Ik spring dus maar opnieuw van de hak op de tak door te vertellen dat ik morgen naar de efteling ga. Heerlijk genieten van het sprookjesbos en de vele attracties.

ik vraag me af wat ik nu weer ga vergeten zijn.

Even een kort persoonlijk berichtje tussendoor:

Mijn herexamen is uitgesteld tot 8 september. Ik lig momenteel al vijf weken in het ziekenhuis. Niks ernstigs gewoon noodzakelijk. Normaal mag ik dinsdag naar huis maar als de dokters beginnen moeilijk te doen – en dat kunnen ze goed – kan het nog wat langer duren. Gelukkig heb ik hier internet maar heel erg weinig inspiratie om iets te schrijven. Vandaar dat het nog even kan duren voordat ik opnieuw iets post. 

(deze post wordt verwijderd van zodra ik terug ben)

Ik: wolken

Hij: waar?

Ik: hier. In mijn hoofd. Door jou

Hij: mistig

Ik: wat?

Hij: nu ben je mistig.

Ik: ja. Jouw schuld.

Alhoewel het mijn tweede jaar is dat ik psychologie moet studeren en alhoewel het een van mijn hoofdvakken is, slaag ik er precies niet in om erdoor te geraken.

De beperkt aantal bladzijden (kuch) bevatten nuttige (kuch) theorie en bovendien is het erg boeiend (kuch). Ik denk dat ik een verkoudheid heb (kuch).

Inderdaad, ik heb een herexamen aan mijn rekker maar het is er maar eentje. Al een stuk beter dan de 9 in mijn eerste jaar criminologie. Onder het moto 'eentje is geentje' lukt het me niet fatsoenlijk te beginnen studeren aan psychologie. De vakantiesfeer is te groot en bijgevolg moet ik enkele maatregelen treffen.

Ik heb een herexamen en dit wil zeggen dat ik mij terugtrek met kamillethee en mijn cursus ten huize grootouders. Je kan het waarschijnlijk al raden, deze generatie heeft het niet voor internet en al die moderne technologie waardoor er ook geen computers of internetverbindingen in de wijde omgeving te bespeuren zijn. Met het gevolg dat ik genoodzaakt ben deze blog twee weken te verwaarlozen.

Ik groet u allen en brand een kaarsje of tien zodat mijn verkoudheid overgaat en ik mij voor honderd procent kan concentreren op Freud en zijn theorixebn. Bedankt.

Make peace with your past soo it won't screw up the present
What others think of you is none of your business
Time heals almost everything
No one is in charge of your happiness except you
Don't compare yourself to others and don't judge them
Stop thinking too much, it's alright not to know all the answers. They will come to you when you least expect it
Be happy. You don't own all the problems in the world

- ???

Meisje. 21. Oker. Oorbellen. Bloemen. Thee. Liefde. Muziek. Jij. Lachen. Ontwerpen. Gent. Jurkjes. Blozende wangetjes. Knipoog. Groenx85 Foreverever.

Heb je eten op de grond laten vallen? Dan moet je het voor drie seconden oprapen anders is het
maatschappelijk niet meer verantwoord het nog op te eten. Jaweeel als het niet
langer dan drie seconden er lag dan bekijkt niemand (lees: iedereen) u scheef
aan en mag je het lekkernijtje gerust nog in je mond stoppen. Ik vind dat we
deze driesecondenregel moeten uitbreiden zodat het een algemene regel wordt en
er niet zoveel eten verloren gaat. Denk maar aan de kindertjes uit de derde
wereld. Wij zomaar voedsel op de grond laten vallen en deze weigeren op te eten
terwijl anderen zitten te verhongeren.

Nu het gebeurt wel eens regelmatig dat ikzelf mijn eten naast mijn mond
steekt in plaats van erin. En meestal gaat het dan over een snoepje, een koekje
of iets anders heerlijks. Kan je je inbeelden, hoe ondragelijk het verdriet dan wel niet is mocht je verboden worden het snoepje van de grond te eten.

Ik zweer u als je er vroeg bij bent en het niet langer dan drie seconden laat
liggen, dan is er niks (nikkks zeg ik u) vies aan! Begrepen?

Wat nu met de zaken die niet meer te redden vielen waarvan je je best hebt
gedaan maar toch te laat op raapte

Succes
ermee
P.S. bij
oplopende ziektes kunt u mij niet aansprakelijk stellen dus alles op eigen
risico!